Kolor skóry się liczy!

Wtorek, 19 czerwca 2007

To jest dla mnie bardzo dziwne, szczególnie w tym kraju. Zauważyłam, że na wszystkich plakatach reklamowych są bardzo jaśni Indianie. To samo zresztą z aktorami. Są trochę jaśniejsi (Hrithik, Kajol, Rani Mukherjee, Kareena Kapoor) i trochę ciemniejsi (SRK), ale tych naprawdę ciemnych nie ma. Myślę: Dlaczego? Czyżby Indianie wstydzili się tego, że są ciemni? A może tylko mi się wydaje? To, że jednak nie wydaje mi się, potwierdziło moje wczorajsze wyjście do sklepu. Na półkach znalazłam krem rozjaśniający w dwóch wersjach: dla kobiet „Fair and teen” i dla mężczyzn „Fair and handsome”. Jakoś nie mogłam o tym zapomnieć i długo myślałam i doszłam do wniosku, że tak nie dzieje się dlatego, że Indianie są inni. Tak się dzieje dlatego, że Indianie są tacy sami jak my. Jesteśmy takimi samymi ludźmi i nasze archetypy są takie same. Człowiek pozornie chce być inny, wyjątkowy. Równocześnie jednak chce się czuć taki sam. Tylko wtedy może być częścią społeczności, czuć się akceptowany.

We wszystkim dążymy do jakiegoś optimum. Jak człowiek ma 1,45 m albo 2,10 m wzrostu, to nie czuje się z tym raczej dobrze, gdy ma np. 1,70 m, to jest ok. Podobnie z kolorem skóry. Są ludzie biali jak papier (ja tu należę) i czarni jak węgiel. Lekki brąz jest gdzieś pośrodku. Ci ciemni chcą się wybielać (czy Michael Jackson tez jest tego dowodem?), ci jaśni chodzą do solarium albo leżą plackiem na plaży. W obu przypadkach niszczymy skórę i wydajemy pieniądze tylko po to, by w naszym przekonaniu wyglądać ładniej.

Kolejna przyczyna jest już dużo bardziej świadoma niż ta pierwsza. Kolor skory świadczy o statusie społecznym. Tak jak dawniej w Polsce chłopki były opalone, bo pracowały w polu, a szlachcianki miały „szlachetną białą płeć”, tak tutaj teraz jasna karnacja znaczy, że ktoś pracuje w biurze a nie na ulicy. W Europie i Ameryce Północnej ta hierarchia się odwróciła o 180 stopni. Bo jeżeli biały jest brązowy to znaczy, że ma czas i pieniądze, żeby wygrzewać się na plaży ewentualnie w solarium.

Co dziwne, już trzeciego dnia nauczyłam się rozpoznawać ludzi na kampusie IIMB. Ci co tu sprzątają, gotują itd. różnią się od studentów i nauczycieli nie tylko tym, że często nie noszą butów, a ich ubrania są dużo gorsze i zakurzone. Ich twarze są chude, pomarszczone i zaniedbane. Kobiety noszą tylko sari, oczywiście te najtańsze, a mężczyźni zwykle materiałowe spodnie i koszule. U studentów zauważymy już zachodnie podkoszulki i dżinsy, jeżeli dziewczyny są ubrane po indyjsku, to bardzo rzadko są to sari, raczej salwary i kurty. Nauczyciele maja już dobrej jakości garnitury, jeżeli są to kobiety, to czasami mogą to być kostiumy, ale najczęściej są to piękne sari (kobiety nie pokazują tutaj nóg, wiec moja spódnica zaraz za kolana jest tu krótką spódnicą). Często są też okrąglejsi. To jak z badaniami nad maklerami w USA. Jeżeli przypadkowy klient wszedł do biura, to szedł do tego grubszego, bo to podświadomie znaczyło, że dobrze je, a to znaczy, że ma za co jest, a to dalej, że jest dobry w tym, co robi. Wg mnie w czasach obecnych ta tendencja też powinna obrócić się o 180 stopni. Nie robiłam badań, więc nie wiem, jak jest, ale: ktoś jest świetny w tym, co robi, ergo: zarabia dużo i może pracować krócej (bija się o niego, wiec może ostrzej negocjować warunki) ergo: ma czas i kasę na siłownię i sport.

W labiryncie Minotaura

Poniedziałek, 18 czerwca 2007

Dzisiaj rano postanowiłam wyjść sama poza kampus. Właściwie było zabawnie. Przeszłam się do najbliższego sklepu, żeby kupić parę rzeczy jak zeszyt czy ścierkę (żeby wreszcie pozbyć się brudu z mojego pokoju).

Pierwsze, co uderza człowieka, jak przekroczy bramę kampusu, jest upał, kurz i brud.

Drugie, co uderza człowieka, to nie brak czegoś takiego jak chodnik, bo na trawie jest wydeptana ścieżka, ale to, że jest ona ok. 40 cm ponad jezdnią, a co 4 metry przechodzą kanały odprowadzające wodę z jezdni. Jak wyglądają? Po prostu wykopane rowy szerokości od 30 do 70 cm. Stąd co parę kroków trzeba je albo przeskakiwać, albo wchodzić w niego i po chwili wychodzić, gdy jest za szeroki.

Trzecie, co uderza człowieka, to ulica pełna trąbiących samochodów, autoriksz, motorów i natrętnie gapiących się ludzi. Szczególnie na białą kobietę.

Dzisiaj miałam pierwsze zajęcia. Ponieważ wykładowca Financial Derivatives nie może być w czwartek i piątek, przeniósł jedne zajęcia na dzisiaj, a drugie na wtorek za tydzień. Na SGH by je po prostu odwołali. Tu nie. Dobrze, że na zajęcia wybrałam się 15 minut wcześniej, bo jakieś 10 minut zajęło mi odszukanie klasy. Ten kampus to istny labirynt w środku dżungli ;] Chyba Minotaur miał podobny, tyle ze miał to wszystko na swojej własnej wyspie. Każdy, kogo się pytałam powtarzał: „Prosto, prosto i w lewo”, „Nie, nie, musisz się cofnąć”, „Idź tędy, a potem w prawo”. Sama nie wiem, jak tam trafiłam. Zajęcia były na dosyć wysokim poziomie. Sam temat jest skomplikowany, a jeżeli dorzucić do tego język angielski z hinduskim akcentem i indyjskie tempo mówienia (baaaardzo szybkie), to szok!

Szczęśliwe kaleki

Niedziela, 17 czerwca 2007

To, co dosyć szybko zauważyłam, to duża liczba osób chodzących o kulach, kulejących, włóczących jedną nogą. I nie jest to chwilowy efekt długiego weekendu, który można było niedawno zauważyć na naszej uczelni. Ci ludzie będą już tak chodzić przez całe życie. Ich otoczenie wydaje się ich w pełni akceptować i otacza przyjaźnią tak, jakby tych różnic nie było.

Kaleka w Polsce dużo bardziej się izoluje – ma rodzinę i grupkę przyjaciół i na tym się często jego kontakty ze światem kończą.

Ja dzisiaj poznałam naprawdę wspaniałą dziewczynę. Tulika ma amputowaną nogę powyżej kolana. Na co dzień chodzi o kuli, czasami zakłada protezę, ale wtedy chodzi się jej ciężej. I wiecie co? Ta dziewczyna dzisiaj w nocy tańczyła. Naprawdę tańczyła i to wspaniale. Pełna radości i szczęścia. Podziwiam ją za odwagę. Podziwiam ją za radość. Podziwiam ją za optymizm. Nawet mi go czasem brakuje.

My B’day

Niedziela, 17 czerwca 2007

Wow, to były niezłe urodziny. Wystarczy chyba napisać, że jak szłam spać, to było już widno, a jak wstałam, to było już południe?

Impreza zaczęła się zaraz po północy. Od razu przyszli do mnie Praneet i Nidhi i złożyli mi życzenia. Potem jeszcze moi znajomi z wymiany i paru Indian. Czyli jednak Monty zadzwonił do Praneeta i wszystko mu powiedział. Właściwie to sam obiecał mi bicie, a że już było za późno na kupno tortu, to zamiast tego parę puszek piwa na głowę. Dlaczego tak się niepokoję w związku z moimi urodzinami? Ano zobaczcie (urodziny Puneeta w Warszawie):

Tak wygląda pierwsza część urodzin, a druga polega na zrobieniu lania. Monty stwierdził, że białą dziewczynę się lepiej bije, bo chociaż widać efekty – skóra robi się różowa.

Na imprezie była wprost cudowna muzyka – dyskotekowe kawałki Hindi i Punjabi. Właśnie tego mi brakowało. Ponieważ kostka już doszła do siebie (zostało mi tylko potworne rozciąganie mięśni), wreszcie mogłam się wyszaleć. Podobno połowa facetów chciała ze mną tańczyć. A tańczyło kilkunastu. Ogólnie spędziłam czas z paczką Praneeta. Dowiedziałam się też, że powinnam urodzić się w Indiach, tylko przez pomyłkę zawędrowałam do Europy. Miło ;)

Jak wyglądają imprezy w Indiach? Dziewczyny są głównie w spodniach i T-shirtach, trochę jak u nas, tylko że krótkie spódniczki odpadają. Była jedna odważna, która ubrała sukienkę do kolan. Tak, taką w jakiej tysiące Polek chodzi po ulicach. Niektóre ubierają salwary lub kurti. Tańczy się podobnie. Faceci chyba tańczą trochę lepiej jak u nas. Pewnie dlatego, że Azja jest wciąż bardziej umuzykalniona niż Europa – taniec jest tu nieodłączną częścią społeczeństwa, podobnie śpiew - często przez okno słyszę, jak ktoś śpiewa i wciąż po głowie mi chodzi kołysanka, którą mama śpiewała mojej kilkuletniej przyjaciółce w samolocie.

Polewania piwem nie było – Praneet się zlitował. Do pokoju trafiłam o 5:30 rano.

Pierwsze wyjście poza kampus

Sobota, 16 czerwca 2007

Jutro mam urodziny. Indianie, tak jak wielu ludzi w Polsce, zaczynają świętować o północy. Trochę smutno – jestem tu sama i mam ochotę zaśpiewać:

„Dzisiaj są moje urodziny,
które obchodzę bez rodziny,
daleko, wysoko wśród manowców,
w pokoiku na wieży hangaru dla szybowców”
[SDM]

O 16:15 przyjechał Monty i zabrał mnie na miasto. Tu nawet przez ulicę bym sama nie przeszła. Jak ktoś wchodzi na jezdnię, to samochody się nie zatrzymują. Monty śmieje się, że to, że kierowcy rozjeżdżają pieszych, zmniejsza przyrost populacji. Wzięliśmy autorikszę (taki mały żółty samochodzik), która tu zastąpiła tradycyjne riksze.

Ruch jest straszny. Zawsze myślałam, że praca w call center to najgorsza robota, jaką mogę dostać. Teraz już wiem, że nigdy nie chciałabym być kierowcą autorikszy. Czuję pełen podziw, jak widzę ich lawirujących między pojazdami, jadących trzema pasami na dwupasmowej drodze, prawie ocierających się o inne auta. Już wiem też, dlaczego tu tyle motorów. Po prostu na nim da się wszędzie wepchać.

Pojechaliśmy do najstarszego domu handlowego – Forum Mall. Za autorikszę płaci się 12 rupii na starcie i 6 rupii za kilometr. Przejechaliśmy 7,5 km, więc zapłaciliśmy 57 rupii, czyli ok. 4 złote. Jako prezent powitalny dostałam kurtę. Tak na marginesie, Monty był pierwszym facetem, który ze mną poszedł na babskie zakupy. Bardzo rozbawił mnie manekin na wystawie ubrany w bardzo tradycyjną spódnicę i czerwoną koszulkę na ramiączkach z napisem Dolce and Gabbana. Sama kupiłam jedną. Nareszcie! Proszę o spódnicę, a sprzedawczyni wyciąga mi okropnie amarantową. Patrzę dziwnie na Monty’ego, on się śmieje, w końcu pytam, czy są jakieś brązowe, czarne, białe… Ich kolory są przeszywające. W Indiach chyba wszystko jest skrajne: pikantne – jest pikantne do granic wytrzymałości, słodkie - jakby był to sam cukier i miód, kolory – aż się zastanawiam, skąd maja takie barwniki. Są jak na zdjęciu obok, brakuje tylko intensywnie turkusowego. Miasto też jest podobne, obok wielkich luksusowych budynków (widziałam siedzibę Accenture i HSBC) stoją posągi bóstw, a obok budowanych nowoczesnych osiedli wciąż są rozsypujące się rudery. Bogactwo i ubóstwo. Piękno i brzydota.

Skoczyliśmy jeszcze do Coffe Baru. Miejscowi, jak nie mają, co robić, a zwykle nie mają, to albo siadają dookoła na murkach, schodach i obserwują ludzi, gadają, palą papierosy, albo idą do Coffe Barów. Wypiliśmy bardzo dobrą kawę z wanilią i miałam okazję spróbować miejscowego przysmaku. To kawałek ciasta polany wrzącą czekoladą z gałką lodów na górze.

Tak w ogóle, to rząd Karnataki ustanowił przepis, że wszystkie kluby i bary zamykają się o 23:00, więc za długo się nie da posiedzieć przy kawce.

Jak już wracaliśmy, czułam się naprawdę szczęśliwa. Jakbym się upiła tym miastem, kolorami, widokami. Aż mi się kręciło w głowie. Do tego jeszcze czułam się jak prawdziwa kobieta. Te indyjskie spódnice, kolczyki, „u look wonderful in it” wypowiedziane przez mojego kumpla, spojrzenia ciekawskich facetów… A dzień jeszcze się nie kończy! Jeszcze czeka mnie pierwsza olbrzymia impreza na kampusie, której wszyscy studenci z niepokojem wyczekują.

Pierwszy normalny dzień

Piątek, 15 czerwca 2007

Dziś wstałam o 8 rano. Kto mnie obudził? Lulu! Przyniósł mi 600 rupii (ok. 42 zł), powiedział, że nic się nie dzieje, nakrzyczał, że mam zacząć jeść i zniknął. Ponieważ w nocy bardzo mi się chciało pić i ostatkiem sił broniłam się przed kranówką, pobiegłam po wodę. Kupiłam też 2 banany, które były o połowę krótsze od naszych. No cóż, widocznie nie używają jeszcze nawozów do bananowców jak Polacy ;]
Zastanawiałam się, co zrobić z resztą pieniędzy i w końcu podjęłam decyzję, że kupię indyjską kartę sim. Okazało się, że muszę wypełnić tam specjalny formularz i wkleić zdjęcie. Przy zwykłym pre-paidzie! Na stołówce oprócz Cariny spotkałam dwóch Francuzów, z których jeden zabrał mnie do banku na kampusie i wreszcie zamieniłam dolary na rupie. Tam też musiałam wypełniać specjalne formularze, składać kopię paszportu i aż się dziwię, że nie chcieli zdjęcia. Tak w ogóle, to obiadek był dobry i wcale nie tak pikantny, jak się tego spodziewałam. Pamiętam, jak kiedyś w Polsce chłopaki gotowali i powiedzieli mi, że w domu dodają 6 łyżek curry, a że tu jedzą z przyjaciółmi nie-Indusami, to dodają tylko 4 ;] Dobrze, że już wcześniej nauczyłam się jeść palcami. Jeżeli jeszcze nie próbowaliście, to mówię wam, tak smakuje dużo lepiej.

Byłam jeszcze w bibliotece. Zaskakujące jest to, że SGH ma Hulla tylko w czytelni i dopiero Bartek pożyczył mi egzemplarz z BUWu, a tu proszę, chwila i leży przede mną „Introduction to Futures and Options Market”. W bibliotece było właśnie malowanie i mogłam podziwiać nowoczesne rusztowania. Strach wejść!

Zrobiłam dzisiaj trochę zdjęć kampusu. Jest po prostu ślicznie. Same budynki wyglądają jak wielki labirynt, pełno jest przejść, ścieżek, połączeń, skrótów, korytarzy, filarów, a wszystko takie same. Ale już wiem, jak dojść na stołówkę, do sklepiku, biblioteki i do Centrum Informatycznego. Bank jest trochę dalej i tam odrobinę błądzę. Ptaki naprawdę pięknie śpiewają, a wieczorami grają świerszcze. Jak się wyłączy wentylator, to słychać startujące i lądujące samoloty. Ten wiatrak na suficie jest bardzo przydatny, ale monotonny szum bardzo usypia, niektórych by irytował, mnie na szczęście nie. Na noc go wyłączam, żeby mieć trochę ciszy. Zresztą, co śmieszniejsze, siedziałam wczoraj z komputerem oparta plecami o ścianę i się przeziębiłam. W Indiach! Ojej, tylko ja jestem do tego zdolna ;]

Aha, minęły zawroty głowy. To jednak jet lag a nie leki antymalaryczne. Na szczęście.

Lunatyczny dzień cd

Czwartek, 14 czerwca 2007, wieczór

Znowu obudził mnie Lulu. Znowu po dwóch godzinach snu. Jakoś nie ma do mnie szczęścia. Powiedział, że za pół godziny idziemy na obiad. Czekałam, ale nie przyszedł. Ponieważ nie miałam jeszcze rupii, nie miałam właściwie jak zapłacić. Podobno tam się podaje Student ID i oni na to konto wydają posiłki, ale sama nie chciałam iść sprawdzić, w takich sprawach się z nimi bardzo ciężko rozmawia i jak o tym pomyślałam, to aż mi się odechciało. Zwykle cię nie słuchają i powtarzają jedno w kółko. Zresztą jadłam w samolocie w środku nocy i mój brzuch musiał chyba trochę odpocząć. Poza tym poznałam Carinę z Niemiec, która podała mi adres proxy i nareszcie miałam Internet. Wieczór spędziłam przy komputerze. Poszłam jeszcze pod prysznic, a właściwie pobiegłam, jak zobaczyłam stado komarów na korytarzu. W jednym prysznicu świeciło się światło i latało tam kilka moskitów i ciem, natomiast w drugim nie działało światło. Zgadnijcie, który wybrałam? Ten drugi. Już wole się myć po ciemku niż być zgryziona. Ponieważ w ciągu dnia trochę spałam, znowu nie mogłam zasnąć i udało mi się to ok. 3 rano. Monty miał wpaść po mnie i mieliśmy wieczorem wymienić dolary i połazić po mieście, ale nie przyszedł. A to przez niego nie miałam rupii, bo się bardzo śpieszył na lotnisku.

Lunatyczny dzień

Czwartek, 14 czerwca 2007, 10:00 (5:30 w Polsce)

Tak na marginesie to zasnęłam jak niemowlę po napisaniu kilku słów. Dopiero pukanie Praneeta 2 godziny później mnie obudziło.

Właśnie dostałam swoją legitymację i stałam się pełnoprawną studentką IIMB. Obcokrajowców jest „aż” siedmioro. Więcej będzie we wrześniu. Jak na razie przyjechała tylko Niemka. Jeszcze ma być Austriak, ktoś z uniwerku Erazma z Rotterdamu, dwaj Francuzi i Tajlandczyk. Nie uruchomili przedmiotu HR Planning, a miałam nadzieję, że zrobię to tu zamiast Zarządzania Zasobami Pracy na SGH. Muszę zamiast tego coś wybrać. Jak na razie mam zajęcia od czwartku do soboty i wołałabym sobie nic w przedziale poniedziałek-środa nie brać. Financial Derivatives brzmi świetnie, przesunęli to właśnie z V trymestru, ale niestety koliduje mi z Personal and Interpersonal Efectiveness. Zostaje Insurance and Risk Management, ale nie wiem, czy to jest fajnie wykładane. Pomyślimy później.

Siedzę, piszę to i kręci mi się w głowie, w brzuchu też trochę dziwnie. Dlatego nie jadłam śniadania, wypiłam tylko herbatę, która wygląda dziwnie, a smakuje jeszcze dziwniej. Tak sobie myślę, że w kraju herbaty herbata nie smakuje jak herbata – jest to słodzona czymś specyficznym herbata z mlekiem. W Polsce tylko kobiety w ciąży czasem to piją ;]

Zastanawiam się, czy to wszystko, co się ze mną dzieje, jest skutkiem jet lagu, a także praktycznie brakiem snu, czy to już te efekty uboczne leków antymalarycznych.

Mój laptop pracuje 4 razy wolniej, jakby nie mógł się tu zaaklimatyzować (na wszelki wypadek robie skaning wirusów, spy-ware’ów i ad-ware’ów). Mój mózg tak samo.

Tak w ogóle to jest tu całkiem przyjemnie. Ptaki naprawdę ładnie śpiewają, wszystko jest zielone, ziemia tak ceglano-pomarańczowa, że aż ciężko się przyzwyczaić, ludzie mili.

Indie – kraj przeciwieństw. Na półkach w moim pokoju jest tyle kurzu, że strach tam położyć ubrania, a sprzątacze zamiatają boisko do siatkówki z opadłych różowych płatków kwiatów.

Wciąż nie jestem w stanie powiedzieć, która godzina. Ze zdziwieniem patrzę na zegary dookoła, jakby dopiero ktoś je wymyślił.

Właśnie zdałam sobie sprawę, że mam pokój nr 216. Tak jak mój pierwszy pokój w Sabinkach. Bardzo przyjemny przypadek. Pokoje są zamykane na kłódkę. Przechodziłam korytarzem i pomyślałam, dlaczego niektórzy się nie zamykają i dopiero opóźnioną drogą połączeniami miedzy ledwo pracującymi komórkami doszło do mnie, że nie da się założyć kłódki na zewnątrz, będąc w środku. To nie przekręcenie klucza. W sumie jest to wygodne o tyle, że od razu widać, kto jest, a kogo nie ma w pokoju. Od środka pokoje zamykane są na malutką zasuwę, tak jak u nas toalety.

Już 11:30. Zasypiam. Przejdę się tylko znaleźć kogoś, kto jest w stanie mi podać parametry LAN w sieci. Albo nie, zachowuję się jak lunatyk i lepiej nie będę straszyć ludzi na korytarzu. Pójdę później. Mam nadzieję, że ten stan nie jest na stałe.

Poniżej widok z mojego balkonu:

WELCOME TO INDIA!!!

Czwartek, 14 czerwca 2007, 3:00 czasu naszego, 6:30 czasu miejscowego

Wylądowałam ok. 3:40 czasu miejscowego, czyli mój zegarek wskazywał 11:10 wieczorem. Musiałam jeszcze zadeklarować wwóz mojego laptopa. Jeżeli chodzi o przechodzenie przez bramki, to jest tu całkiem zabawnie, bo nie trzeba wyciągać laptopów, ściągać zegarków, butów, ubrań wierzchnich. Przeszłam przez bramkę naszpikowana komórkami, kluczami, aparatem fotograficznym itd., bramka oczywiście piszczała, a każdy miał to gdzieś. Po długim czekaniu na bagaż, które wydawało się godzina, i „podziwianiu” indyjskiej organizacji, wyszłam i nareszcie spotkałam Monty’ego, mojego dobrego przyjaciela z poprzedniego semestru na SGH. W Polsce byłam jego buddym, teraz on zrewanżował się wobec mnie. Dopiero wtedy uwierzyłam, że naprawdę jestem w Indiach. Poszliśmy jeszcze na kawę i herbatę [Monty na zdjęciu przy barze], gdzie ukąsił mnie pierwszy komar i modliłam się, żeby to nie był ten malaryczny, bo miałam dopiero jedną dawkę antymalarów i nie byłam pewna, czy już działają, i gdzie dostałam do mojej herbaty lód, o którym bardzo nie chciałam wiedzieć, jak go wyprodukowano i którego ze względu na mój inny niż miejscowy typ odporności nie powinnam zamawiać. Po drodze okazało się, że Monty mieszka ode mnie 20 min autorikszą, widziałam pierwszy raz palmy na własne oczy (tej warszawskiej nie liczę;)) i wszystko to, co nowe dookoła. Zaczął się świt, a ja byłam tak skołowana jeżeli chodzi o czas, że nie byłabym w stanie powiedzieć, czy to świt czy zmierzch. Monty objął mnie ramieniem, potargał włosy jak zwykł to robić wcześniej i wtedy poczułam się tu „u siebie”.

Po kilkukrotnym błądzeniu taksówkarza (ani nie wie, gdzie jest kampus, ani nawet, gdzie Bannerghatta Street!) dojechaliśmy na miejsce. Poznałam Praneeta, pseudonim Lulu, przy czym Monty wola na niego Lonely. To stary kolega Monty’ego jeszcze z Delhi. Lulu załatwił klucze do mojego pokoju, więc nie było problemu z wprowadzeniem się. Pokój wygląda całkiem w porządku, jest wiatrak, balkon, na podłodze są płytki, nie ma karaluchów ani mrówek. W każdym razie jeszcze nie dają o sobie znać. Mieszkam sama. Oczywiście nie myślcie, ze jest to pokój jak w akademiku w Warszawie. Ściany są odrapane i brudne, w kilku miejscach odpada tynk, drzwi balkonowe bardzo ciężko w ogóle zamknąć, na ścianie jest wielka świetlówka, a drzwi zamyka się na zasuwę i kłódkę, ale jak Lulu powiedział – tu każdy by chciał mieć taki pokój. Oczywiście ten budynek (K Block) jest żeński i mężczyźni maja zakaz przebywania tu po określonej godzinie. Lulu ma mnie zabrać kolo 8 na śniadanie, a potem do PGP Office, żeby załatwić wszystkie papierkowe sprawy. Biorąc pod uwagę fakt, że przed wylotem nie spałam, a w samolotach łącznie jakieś 2 godziny, powinnam się chyba przespać. Nie wiem tylko, czy na godzinę znów jest sens się kłaść. Może lepiej popiszę trochę, bo potem wszystko ucieknie. Czuję się dziwnie. Właściwie to nie chce mi się spać. Złapałam jet lag, czyli całkowite zdezorientowanie organizmu po długiej podróży i zmianach stref czasowych.